Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2012

Δακρυα και πονος παντου...



Σαν να μου τέλειωσαν τα χρώματα πριν καν τα αντικρίσω
σαν να κουράστηκα απ το χρόνο πριν καν να αρχίσω
λίγες στιγμές πριν ζήσω το κορμί μου πριν προικίσω
σαν να γελάστηκα από άνθρωπο λίγο πριν να τον συμπαθήσω
σαν να μου 'γνέψε η καρδιά μου και να ταυτίστηκε με την πιο μαύρη σκιά μου
σαν να κλότσησα μακριά τα όνειρά μου
σαν να έχασα για ένα λεπτό τη ματιά μου και να
θάφτηκα στο σκότος
πόσο μελαγχόλησε αυτός ο τόπος

Έχεις ιδέα τι είναι να πολεμάς μες στο σκοτάδι
και να μην πνίγεσαι μονάχος μες στη σκέψη να αφήνεσαι και να δίνεσαι
δεν γίνεσαι γαμώτο είσαι και για ότι είσαι πάντα κρίνεσαι
μη μου θλίβεσαι αγαπημένη που 'σαι τώρα
πια χαμένη εξαντλημένη ξοφλημένη αφού η αγάπη ήταν το μόνο που δεν ένιωσες
τώρα πάλι να με τα τέρατα πως έμπλεξες και πως θέλεις να ξεμπλέξεις
της ζωής σου είναι και του θανάτου η έλξη
άλλο ένα ακόμα ξωτικό νεκρό στη χώρα των μπορντό ονείρων
των ανύπαντρων ερωτευμένων χείρων
των μισαλλόδοξων μητέρων που κρατάνε τα μωρά υστερόβουλα
και όλα ανόφελα, κι ολα στον τόπο αυτό κοίτα πως γίνονται ανώδυνα

Αγάπησε με
σκούπισε το δάκρυ μου με φως και κράτησε με
αυτός ο τόπος μελαγχόλησε βοήθησέ με
λιώσε το φεγγάρι μου καν' το βροχη και ξέπλυνέ με..
αγάπησε με..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου